بين دعوا ديدم كودكي يك گوشه ايستاده و در كمال آرامش مي خندد.

پرسيدم: چرا مي خندي؟

تبسمي كرد و گفت:

دنياي آدم بزرگ ها همين است؛

جدي گرفتن كارهاي احمقانه!


به گمانم زميني نبود...